Monday, 14 August 2017

ಮೇಘಶ್ಯಾಮ


ಗೊಲ್ಲನೆಂಬರು.. ನಲ್ಲನೆಂಬರು..
ನಾ ನೀಲ ವರ್ಣದವ  ಮೇಘಶ್ಯಾಮ..
ಬಾಲನಿನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಮಗ
ಹೊಡೆಯದಿರೆ ಅಮ್ಮಾ....
 ಜೇನ ತೆಗೆಯುವವ ಕೈ ನೆಕ್ಕದೆ ಇದ್ದಾನೇನೆ ?
ಗೋ ಮಾತೆಯ ಕಾಯ್ವವ ನಾ ಕದ್ದು ಹಾಲು
ಕುಡಿದರೆ ತಪ್ಪೇನೆ ?

ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿ ಕೋಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು
ಓಡಿಸಬೇಡ ಮಹರಾಯ್ತಿ..
ದೊಡ್ಡವನಾದಂತೆ ತುಂಟಾಟಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ ರಿಯಾಯಿತಿ..
ನಿನಗೆ ಚಾಡಿ ಹೇಳಿದವರೇ
ಸುಮ್ಮಗೆ ಕರೆದು ಕೊಡುವರು
ನೀನೆ ಕೇಳು ತಿಳೀದೀತು ನಿಜಾಯತಿ..

ಹೊಡೆದಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಕೋಲ ಒಲೆಗೆಸೆದು..
ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆದು, ನೆಟಿಕೆ ಮುರಿದು
ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನೊರೆ ಹಾಲ
ಕೊಡುವವಳು ನೀ ಕ್ಷಮಾಯಾಧರಿತ್ರಿ..
ಮಡಿಲ ತುಂಬಿ ನೊರೆ ಮೀಸೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ
ನಗುವ ನಾ ಜಗನ್ನಾಟಕ ಸೂತ್ರಧಾರಿ

Sunday, 5 February 2017

ಹಾರ್ಟ್ ಬೀಟ್....:)



ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಮೇಲೆ ನಾನು.. ಅವಳು.. ಮತ್ತು ಕಾಫಿ...

ಏನಾದರೂ ಹೇಳು..

ಏನ್ ಹೇಳ್ಲಿ...

ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳು...

ಅವನು...

ನಾನು ಕೇಳಿದ ಮೊದಲ ಹಾರ್ಟ್ ಬೀಟ್ ಅವನದ್ದೇ... ಹೌದು ಅವತ್ತು ಅದೇನೋ ಓದುತ್ತಿದ್ದವನು ನನ್ನನ್ನು ಎದೆಗೊರಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ..... ಡಬ್ ಡಬ್.. ಊಮ್ ಮ್ ಮ್.. ಲಬ್ ಡಬ್ ಊಹು ಆ ಸದ್ದೇ ಬೇರೆ.. ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಮೊದಲಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ..!! ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು.,. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದೆ.. ಇದೇನ್ ನೀನು ಚೆಲ್ ಚಲ್ಲಾಗಿ ಆಡಿದ್ದು ಅನ್ನಬೇಡ ಮತ್ತೆ.. ಮೊದಲ ಸಲ ಅದೇನೋ ಹೊಸದನ್ನು ಕಂಡ ಮಗುವಾಗಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು. ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ್ದು.. ಅವ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾದ ಅಂಚು ಕೂಡ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ.. ನಸುನಗುತ್ತ ಓದುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ.. ಋಷಿಯಂತೆ.. ಅವತ್ತು ಅಷ್ಟುದ್ದದ ಬಟ್ಟಾ ಬಯಲಿನಂಥ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ.. ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಅಂಥದೊಂದು ಏಕಾಂತ ಅದ್ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತ್ತೋ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣೆ.. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೂ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು ಅವನನ್ನು ಏನಂತ ಕರೆಯಲೇ ಎಂದು...


ಬೀದಿಯ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಅಂಕಲ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಆಡುವಾಗ ಅಂಕಲ್ ಬಾಲ್ ಪ್ಲೀಸ್.,. ಎಂದರೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲೊಂದು ಅಸಹನೆ... ಬಾಲ್ ಕೊಡದೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.. ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹೋದರೆ.. ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿ ,ಸಾರಿ ಹೇಳಿಸಿ ಬಾಲ್ ಕೊಡೊಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬಾಲ್ ಮರೆತು ಬೇರೆ ಆಟಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದವು .ನಾನೋ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಮರೆತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.


ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದ್ಯಾರೋ ಬೇಕಂತಲೇ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಕೈ ತಾಕಿಸಿ, ಕಣ್ಣುಹೊಡೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ " ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕಪಾಳಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿಸಿ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಮುಂದೇನಾದರೂ ಆದರೆ ನಾನ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ" ಎನ್ನುವಾಗ ಅಣ್ಣ ಅವನು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಕರೆಯಲು ಮನಸ್ಸೇ ಬಾರದು. ಎದುರುಮನೆಯ ಕಾಲೇಜುಹುಡುಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅಣ್ಣಾ ಎಂದರೆ ನನಗೇನೋ ಸಮಾಧಾನ.


ಅದೆಲ್ಲ ಆವಾಗ.. ಈಗಿಂದು ಹೇಳು....


ಈಗ.,.

ಅಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ಮಗನೆಂದಾಗ, ಅಪ್ಪ ಅವನನ್ನೇ ಆದರಿಸಿದಾಗ, ತಂಗಿ ಅವನನ್ನೇ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ನನ್ನವರನ್ನೇ ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿದ ದುಷ್ಟ ಅವನು..


ಅವನಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಸೊಸೆ ಮುದ್ದು ಎನ್ನುವಾಗ, ಆ ಮನೆಯ ದೊಡ್ಡಪಾಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನದಾದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಥಮಗಳೂ ನನಗಾಗೇ ಮೀಸಲಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಮುದ್ದುಗರೆವಾಗ ದೂರ ನಿಂತು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡೋವಾಗ ಇಷ್ಟ ಅವನು..


ತಿಂಗಳ ನೋವಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆನೋವೆಂದರೆ ಕಷಾಯ ಮಾಡಿ ಕುಡಿಸಿ, ಕಿಪ್ಪೊಟ್ಟೆ ನೀವಿ.. ಅಂಗಾಲಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಸವರಿ ನೆತ್ತಿ ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಅವನು...


ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ತಪ್ಪಾದಾಗ, ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮಾಡಿದ ಹುಂಬತನದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಾಗಿ ಕೂತು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳೊ ಅಪ್ಪ ಅವನು...


ಸೋತು ನಿಂತಾಗ, ನೊಂದಾಗ, ಇನ್ನು ಆಗೊಲ್ಲ ಎಂದು ಕುಸಿದು ಕುಳಿತಾಗ, ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನೀರಿದ್ದಾಗ " ನಾನಿದ್ದೇನೆ" ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆ ಅವನು...


ಮುಡಿಗಿಷ್ಟು ಹೂವಿಟ್ಟು ಗಲ್ಲ ಸವರಿ ಬೆಲ್ಲ ಕೇಳುವವನು.. ಕತ್ತಿನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಿನ ಸರ.. ತೋಳಬಂದಿಯಾಗುವವ ನಲ್ಲ ಅವನು..


ಊಮ್ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಯ್ತು ... ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ವಾ ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು..


ಅವಳಿಂಗಿತ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ಕಂಪನ.. ಬೆನ್ನಹುರಿಯಾಳದಲೆಲ್ಲೋ ಛಳಕು... ನಸು ನಾಚುತ್ತಲೇ ಅದೇನೊ ಹೇಳಲೆಂದು ಬಾಯಿ ತೆರೆದವಳು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿದೆ.. ಉಸಿರು ತಾಕುವ ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ಅವನು.. "ನನ್ನ ನಗು ನೀನು" ಎನ್ನುತ್ತಾ ತೋಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ..

ಅವಳು ನಾಚಿ ನೀರಾಗಿ ಮರೆಯಾದಳು...


ಮತ್ತೀಗ,....


ನಾನು... ಅವನು... ಮತ್ತೊಂದು ಏಕಾಂತ....

ತುರ್ತಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಹಾರ್ಟ್ ಬೀಟ್ ಕೇಳಬೇಕು...,. :)

Sunday, 8 January 2017

ಚಂಗು...


ಚಂಗು..
ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಹಿಂದಿನ ಪೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ., ಅದೇನೊ ಖುಷಿ ಅವನ ನೆನಪಾದರೆ. ಇವತ್ತು ಈ ಹೆಸರು ಬರೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಭಾರ.,...

ಅದು ಬಹುಷಃ ನನ್ನ ಬಿ. ಕಾಂ ಎರಡನೆಯ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಎಕ್ಸಾಮ್ ಟೈಮ್. ನಮ್ಮನೆಯ ರಾಣಿ ನಾಲ್ಕು ಮರಿಗಳ ತಾಯಿ.. ನಮ್ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಕಾಳು ಸತ್ತು ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತೇನೊ, ರಾಣಿ ಬಹಳ ಡಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಮರಿ ಹಾಕಿಸಿ ಆ ಗೂಡಿನದೊಂದು ಮರಿ ಸಾಕುವುದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮನೆಯ ಮುದ್ದು ಸದಸ್ಯನಾಗಿದ್ದು ಚಂಗುವೆಂಬ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಮರಿ.,. ಮೊದಲು ಅವನಿಗೇನೋ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು, ನೆನಪಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂಗಿ ರಾಜಕುಮಾರ್ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ, ಚಂಗು ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಚಂಗುವೇ ಆದ. ಹೊಸ ಹೆಸರಿಗೆ ಬಹು ಬೇಗ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಬಹಳ ಸಂಭಾವಿತ. ಅವನದು ನಾಯಿ ಬುದ್ಧಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿ ಯುಳ್ಳ ನಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ‌. ನಮ್ಮ ದುಃಖ, ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ, ಅವನಿಗೆ ಬೈದಿದ್ದು, ಮುದ್ದಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.


ಅವನಿಗೂ ಅಪ್ಪನ ಕಂಡರೆ ನಮಗೆಷ್ಟು ಭಯವಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ಭಯವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅವ ನಾಲ್ಕನೇ ಮಗ, ಕಾಕ ಅವನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್, ಎಲ್ಲೇ ಕಾಕ ಹೋದರೂ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇವನೂ ಹಾಜರ್, ನಮಗೆಲ್ಲ ಬಾಡಿಗಾರ್ಡ್.. ಊರವರಿಗೆಲ್ಲ ಡೇಂಜರ್.. ಹಾಗಂತ ಅವನೇನು ಕಚ್ಚುವ ನಾಯಿಯೇನಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಮೂರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ, ಜೂಲು ಬಾಲದ, ದಪ್ಪನೆಯ, ಕೆಂಚು ಬಣ್ಣದ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಬರುವ ಮೊದಲು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ " ನಾಯಿ ಕಟ್ಟಾಕಿ, ನಂಗ ಬರ್ತಾಇದ್ಯ "ಎಂದು ಹೇಳಿಯೇ ಬರುವುದಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಬಂದು ಕಾಲು ನೆಕ್ಕಿ , ನಮ್ಮನ್ನು ಮುದ್ದಿಸಿ, ತಾನು ಮುದ್ದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಚಂಗು ಇನ್ನು ನೆನಪು ಮಾತ್ರ......


ಮಂಗ ಬಂದರೆ, ದನ ಬಂದರೆ ಕೂಗದಿದ್ದಾಗ " ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಿಂಗಾರಕ್ಕೆ ನಾಯಿನೆಯ, ಕೂಗದಿಲ್ಲೆ, ಮಾಡದಿಲ್ಲೆ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಬೈಯ್ಯುವಂತಿಲ್ಲ ಇನ್ನು, ಹೊಸಗದ್ದೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿನ್ನು ಸಿಂಗಾರವಿಲ್ಲ, ತಂಗಿ ಪ್ರಜ್ಞಾ ಮೂರುವರೆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಕಾಯುವವರಿಲ್ಲ .ಇಂದು ಗದ್ದೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಕಾಕನ ಕಾಲುಗಳು ತಡವರಿಸಬಹುದು. ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ. " ಅವನೆಲ್ಲಿ ಬಸ್ಯಾ" ಎಂದು ಹುಡುಕುವ ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿರಾಶೆಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಕೊನೆಯ ತುತ್ತೊಂದನ್ನು ನಾಯಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸುವ ಪರಿಪಾಠವುಳ್ಳ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದೋಸೆ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಳಿಯದೇ ಇರಬಹುದು. "ಈ ಕುನ್ನಿ ವಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಸಂಕ್ಟ"ಎಂದು ಬಯ್ಯುತ್ತಾ ನಾಯಿಯನ್ನು ಒಳಗಡೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಇಂದು ತಡವರಿಸಬಹುದು. ಅವನ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಬಿಟ್ಟಿರದ ರಾಣಿ ಮನೆಯ ಮೂರು ಸುತ್ತು ತಿರುಗಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿರಬಹುದು.


ಇನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಅವನ ಖಾಲಿ ತಟ್ಟೆ, ಸರಪಳಿಗಳು ಅವನ ನೆನಪಿನ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಅವನ ಬಗೆಗೆ ನೂರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ಅಕ್ಕ ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೋ.. "ಬೌ ಬೌ ನೋಡು " ಎಂದರೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ, " ಚಂಗು ನೋಡು" ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ನಾಯಿಯೆಡೆಗೆ ನೋಡುವ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ನಾನೇನು ಹೇಳಲಿ....

ಚಂಗು ಮಿಸ್ ಯು .. ಲವ್ ಯೂ..